WARTBURGIA 35+3
uw schrijver JAN VAN MERSBERGEN

EENDRACHT
Het is veel gemakkelijker een wedstrijdverslag te schrijven als je helemaal niet bij die wedstrijd bent. Geen afleiding. Het was de thuiswedstrijd tegen Eendracht, het tweede team dat het wel durft op te nemen tegen Veteranen 35+ 3, het blijft een vreemde rekensom. Nu heet Eendracht eigenlijk Eendracht 82 sc 35+1, dus dan kom je een eindje boven de honderd uit, als je gaat rekenen. Schitterend weer, het rubber glinsterend in de zon, goeie sfeer, prachtig voetbal. Het ene team had meer balbezit. Dat staat vast. Het andere team scoorde ook. Helder. Spektaculaire pot. Uiteindelijk werd het: 5-3. Was even spannend, toch nog ongeslagen dit seizoen. Het is niet moeilijk verslag te doen als Vets 3 de wei in gaat. Personele problemen waren er amper. Steef heeft Teamers ontdekt, Tjeerd zat ook op Texel, maar die heb ik niet gezien. Woensdag gaan we weer ballen, de bekerwedstrijd tegen Fortius. Dat is een uitwedstrijd maar die spelen we op ons kunstgras met een scheidsrechter van Fortius. Veteranenvoetbal is een groot feest van samenwerking, opoffering en eensgezindheid...


22-8-18

DE DIJK
Omdat we voor de eerste competitiewedstrijd van het gloednieuwe veteranenteam zes spelers op het lijstje hadden staan was het management flink wat uurtjes kwijt om her en der wat spelers te lenen. Gelukkig deden we dat op zeer charmante wijze en lenen andere veteranenteam graag hun spelers uit. Dank daarvoor. Drieënveertig invallers werden benaderd. Het was een gezellige reünie in de app want de meeste spelers hebben inmiddels kinderen, een echte baan, een hypotheek, maar vooral ook erg weinig tijd. Uiteindelijk stonden er twaalf spelers op het gras van de Dijk net over de Schellingwoudebrug. René Koster verkleedde zich als Kermit de Kikker en hield de nul, als enige keeper dusver. Katachtige reddingen waren niet nodig. De Dijk kwam amper over de middenlijn. Steven de G speelde met mijn kniebrace. Die gaf steun aan zijn linkerknie maar kon niet voorkomen dat hij zijn Voice of Holland hield. De scheidsrechter rook kansen en gaf hem na een half uur direct rood. We stonden op dat moment met 0-1 voor. Een week spelers zoeken om een elftal op de been te krijgen en er dan achter komen dat we ook met tien man prima mee kunnen, dat geeft rust. Het werd 0-7. Bij de Dijk had een spelers druk op zijn borst. Iets met zijn hart. Dat is ernstiger dan een rotte knie. Een van zijn medespelers vroeg of bij een defilibi... delifribo... devlamido... doremifatido... rator nodig had. Ze praatten allemaal wat onregelmatig. In de kantine dronken we een overwinningsbiertje want zeg nou eerlijk, wat is er nou lekkerder dan een hobby waar je wat bij kan drinken? Onze vrienden van de Dijk moeten de komende wedstrijd tegen onze veteranen 1. Ze zijn nu al een beetje bang. Ik vertelde de fanatieke grens van de Dijk dat wij niet voor niks veteranen 3 zijn. Wij kennen onze plek. Hij pakte meteen zijn telefoon om een paar versterkingen te regelen en voor de zekerheid zou hij een telraam meenemen. Slim.


15-8-18

SRANANG
Heel vreemd iegelijk, een team dat Europees al jaren ongeslagen is maar in de beker nog nooit door de poulefase is gekomen. Speelt toch mee in je achterhoofd. Een puntje tegen onze Surinaamse vrienden van Real Sranang was voldoende om dit jaar wel te overwinteren in de beker, en na een 1-1 tussenstand werd het uiteindelijk een vlotte 5-1 overwinning. De Realisten waren wat ongeduldig, alsof ze al heel lang op een broodje pom stonden te wachten dat steeds maar niet kwam. De jongens van de Wartburg gingen hier zeer professioneel mee om, niet reageren om gemekker en scheidsrechter Rolf keurde resoluut een goal goed ondanks dat hun vlaggenist heftig stond te vlaggen. Frank Hendriks debuteerde in de 35+ en dat ging hem goed af. Hier wordt gevoetbald, zei hij zacht, want zijn vriendjes van de 45+ mochten het niet horen. Dat kampioenselftal heeft inmiddels de tweelingbroer van Leen in de selectie opgenomen, dus Frank kan komende week het overschrijfformulier op zijn gemak invullen. Na afloop van de wedstrijd aan de picknicktafel kwamen de kannen bier en een schaal haring, want Marja was 29 geworden, volgens Harry 28. Haar man Rob zei dat ik het niet in mijn hoofd moest halen weer allerlei onzin over hun te schrijven, zal ik dus ook zeker niet doen. Ik was daar ook te moe voor. Voor zes kinderen was een oppas nodig en zo vlak na een meniscusoperatie leek ik de aangewezen persoon. Dat ging niet eens zo slecht, die van Ufkes zijn al bijna zelfstandig en zij hielden samen met mijn dochter die kleine van me bezig, die ene van Maup was bezig met sokken uittrekken en omkleden en koek eten, die lijkt meer op haar mama, en het rekenwonder van Maup hield de stand bij.


8-8-18

THOM

Op de terugweg van Wartburgia passeerde ik een fietser die steeds controleerde of zijn tas nog onder de bagagedrager zat. De snelbinders zo strak als postelastieken, maar toch steeds die check. Ik dacht aan Thom. Af en toe probeerde hij die week te voelen of ze er nog was, zijn moeder. Maar ze was er niet meer.
Van de wedstrijd tegen de veteranen van Jos, die we met 7-2 wonnen, hoorde ik alleen het eindsignaal, daadkrachtig gefloten door Rolf. Ik kwam aan bij veld 3. Ze hadden gewonnen, maar de jongens keken maar naar mij met de vraag: Hoe was het?
Intens, emotioneel, druk. Zo was de uitvaart van Thom zijn moeder. Een jongen van bijna 25 die afscheid neemt van zijn moeder. Dat wil je eigenlijk niet zien. Daar moet je natuurlijk bij zijn als jouw vriendjes Jos trotseren, als afgevaardigde van Vets 35+ 3. Ik luisterde naar het toespraakje van de jonge stuiterbal. Thom vertelt een sterk verhaal waar zijn ma bij was en dat was allemaal goed, maar ‘zodra we huis waren...’ Dat waren Thom en zijn ma. Liefde en kracht, en die gast soms op zijn flikker geven, zodra ze weer thuis waren.
Ik kon de hand van zijn pa zien in zijn nek. Even elkaar steunen. Ik hoorde dat een speler na een van de wedstijden van h1 van zijn ma te horen kreeg dat hij vreselijk slecht speelde. Zaterdagavond, even bij Thom eten. Inmiddels speelt zijn hele familie bij Wartburgia.
Ik heb de technische afdeling van Wartburgia opdracht gegeven de doelen extra te verzekeren. Wie deze zaterdag de verhalen over Thoms moeder hoorde herkende direct deze lieve rouwdouwer, ook in het verhaal waarin zijn ma als handbalkeepers aan de lat bungelde en het doel naar beneden trok, vlak voor een aanval van de tegenstander. Dat is Ridderbos, altijd een geintje, altijd te veel energie om te dollen terwijl anderen naar adem happen.
Ga aan de lat van het trainingsveld hangen, Thom. We houden van jouw energie, we houden rekening met die energie. De doelen zijn verstevigd. Doe maar. Je hoeft niet te kijken of je tas nog onder de bagagedrager zit, je hoeft alleen aan de lat te gaan hangen en aan je moeder te denken terwijl Bruce Springsteen zingt over de rivier. I come from down in the valley, where mister when you're young...
Hou je goed jongen.


1-8-18
Een mooie optocht gezinsauto’s tufte naar Breukelen voor de allereerste wedstrijd van het nieuwe veteranenteam, 35+3. Dat is samen 38. De knvb had dit nieuwe ensemble ingedeeld in een zware bekerpoule, bij de nummer drie van het vorig jaar, in de eerste klasse. Geen probleem. Met wat aanvullingen van veteranen twee en de 45+ draafden we behoorlijk soepel over het nieuwe hoofdveld dat ingezaaid was met sesamzaad. Voor het verslag hadden we Nico gevraagd, oud verslaggever van de Dames. Die kon niet. Toch wil ik geheel in zijn stijl jullie de cijfers niet onthouden: ‘2-3 winst na een 1-0 achterstand en 1-3 voorsprong. 150 toeschouwers. Reclame voor het voetbal. De Godenzonen zijn terug.’ Peter Meyer blijft dit jaar zijn eigen veteranenteam trouw maar speelde als een jonge God tussen zijn oude teammaatjes. René Koster bestreek de gehele rechterflank en deed meteen een gooi naar de Best Geklede Spelers Award, met zijn nieuwe krokodillenleren schoenen en geruite broek, speciaal aangeschaft voor een buurtfeest in Naarden. André Sprengers moest Barry vervangen als linksback en hield dat twaalf minuten vol, toen smeekte hij om een wissel. Ook geen probleem. Genoeg kapitaal op de bank. Jur Rohde had zijn vaste plek op de bank al ingenomen, voorzitter Brando was meegekomen om zelf te zien wat dit nieuwe team aan voetbal brengen kan en ook Anand schudde zijn knietjes alvast los. Het veld van Breukelen ligt langs het Amsterdam-Rijnkanaal en net als bij Wartburgia schuiven er bootjes langs. Heel rustgevend. Wat vooral bij blijft van deze eerste geslaagde pot voetbal: de blije glimmende koppies van oud-selectiespelers die als kleuters zo blij waren om weer lekker samen te gaan voetballen.