Met:
Sander
Dennis Willem-Paul Thomas Eelke
Ilja Joost Pepijn Dražen Bart
Siefko Jeroen Danny

Inspanning door ontspanning is de weg. Zo is het bij het uithalen. Hoe vrijer het been tegen de bal aanzwiept, des te krachtiger het schot. Dat kan ook gelden voor wedstrijdspanning. Met het aloude adagium “gewoon lekker voetballen” maken we vandaag meer kans dan opgefokt door revanchegevoelens of het idee dat winst noodzakelijk is om erin te blijven. Achteraf blijkt dat er in ieder geval iets is geweest waardoor de inzet, tactiek en bij vlagen de balpoets veel beter is dan vorige week. Maar zoals ze in Eindhovuuuh zeggen: achteraf is het makkelijk wonen.

Het begint aan de rand van het veld. Daar staat Marian met haar camera, op het punt om te vertrekken. Na een korte terugblik op de afgelopen week meldt zij tot vreugde van uw ijdele dienaar dat ze nog even blijft.

Dan de wedstrijd. Voor het eerst sinds de herfststop weer op echt gras. Veld 2 ligt er behoorlijk bij. Complimenten voor het terreinbeheer. Twee nachten vorst? Zand erover. Kuiten, hielen en enkels varen er wel bij. De tegenstander wees ons vorige week duidelijk naar de plek onder hen terug, de voorlaatste. Toch geloven we in de victorie.

Drieburg staat achter ons, de wind is stil, Siefko en Sander zijn terug, Bart heeft over een door Dražen aangedragen strijdplan nagedacht en zoals gezegd kijkt de Wartburgiaredactie toe. Zwoegen is het altijd, maar er wordt behoorlijk gevoetbald door Heren 7. De inzet is tomeloos en de bal gaat soms vlot van links naar rechts. De gevreesde nummer 13 van de uitwedstrijd wordt zelden gevaarlijk. Verdedigend wordt af en toe beschaafd geschoffeld, oogluikend toegestaan door scheidsrechter De “Sluwe” Vos.

Een overwicht ten spijt prikt Swift in de korte hoek de enige treffer van de eerste helft binnen. Acties van Ilja en Jeroen over rechts leveren ons aardige mogelijkheden op, maar gelegenheidsspits Siefko bokst tegen een overtal op. De bal is aanvankelijk ook te zacht. Dit blijkt later te komen door het temperatuurverschil met binnen. Wel fijn dat we tegenwoordig een verwarmd materiaalhok hebben. Je betaalt twee tientjes meer…

In de rust wordt een stevig meningsverschil gesust zodat we iedereen weer gedreven de waterkou tegemoet treedt. Het plan is de achterstand ombuigen. Het overwicht van de eerste helft in is het begin weg. Swifts tweede wordt met hangen en wurgen voorkomen. Toch valt hij, na ongeveer een uur spelen. Maar we geloven er nog in. Want we komen er geregeld uit, achterin loopt een traag Amerikaantje en die keeper is ook geen wonder.

Danny en Jeroen sleuren voorin, Joost en Pepijn rennen zich over de middenas het snot voor de ogen, Thomas en Willem-Paul zitten er achterin steeds weer slim tussen, Sander pareert dwars door zijn schouderklachten heen. We krijgen weer de overhand. De eveneens noeste arbeid verrichtende Dennis stoomt van rechtsback op langs de lijn. Wanneer hij stevig inspeelt op Ilja, beloont die ons harde werk. Met een fluwelen aanname met rechts draait hij de zestien in, om daar na de stuit de bal in de linkerhoek te kegelen, 1-2. Geloof doet hopen. Nog een klein kwartier.

Swift komt er nauwelijks meer uit en wij ruiken de gelijkmaker. Acht minuten voor tijd vindt Eelke op links Siefko, die Jeroen aanspeelt. Jeroen stoomt op, legt terug op Siefko op de rand van de zestien. Diens poging wordt gesmoord en de bal belandt bij Pepijn. Zijn droge tik treft doel, 2-2. Er volgt een korte ontlading maar meteen klinkt alom de roep om een winnende. Heroïek ligt voor het grijpen. Danny plaatst de bal op een haar na in de verre hoek. De laatste vijf minuten vliegen om in een waas van overgave.

Het eindsignaal levert gemengde gevoelens op. Het derde punt is binnen, maar het vierde en vijfde hebben erin gezeten. Hoe dan ook, we hebben een puike pot op de mat gelegd en het punt eerlijk verdiend. In de kleedkamer klinken oerkreten van vreugde. Dat was alweer even geleden. Heerlijk.

Pepijn