Wij waren weer eens vrij. Voor de zoveelste keer. Ja, en als je dan moet sluiten, tja,
dan ben je er toch. En dan wil je toch een stukje schrijven. Ook zonder wedstrijd. Dus bazel je wat over andere dingen.

Heren 9 was nog aan het spelen toen ik aankwam. Hun mooie getik ging een beetje verloren in het geren van die jonge actieve jongens van Tos. Ze werden wat overlopen, maar wisten het wel spannend te maken door de 3-2 te maken (door Jesse, die schijnt iedere wedstrijd sowieso te scoren, heb ik van horen zeggen….). Helaas, het mocht niet baten, maar zoals de tegenstander opmerkte: ‘Het zijn wel lieve jongens hoor!’

Terug in de kantine kwam ik een verbolgen Pepijn tegen. ‘Er staat nog steeds op de website dat ik een lang stuk zou inleveren, terwijl ik allang dat expres gedaan heb. 850 woorden om precies te zijn. En nog met verwijzingen dat ik een lang stuk zou inleveren ook! Ik dacht dat Marian ziek was.’ Tja, ik had zelf dus al een stukje ingeleverd om het open podium aan te kondigen en ik dacht dus, iets positiever, dat Marian op vakantie was. Maar Pepijn heeft het besproken met Marian en zoals hij het zei: ‘Die Marian dus he, je verwacht het niet, maar dat is dus gewoon net een normaal mens’.

Dames 1 won de weddenschap, ja Nico belde echt nog even naar de kantine.
Ik dacht alleen te moeten sluiten, maar had twee gouden hulpen aan de dochter van Joost en haar vriendin. Helaas was het op een gegeven moment te rustig, vonden ze het saai worden en trokken ze Joost mee naar huis. Volgende keer vaker bestellen mensen, dan blijven ze ook langer.

Peter Kraak heeft weer aan een ieder die het nodig had uitgelegd dat het goed is en dat je moet genieten. De band die een paar goede feestjes heeft opgeleukt kwam langs. Erik ging volledig op in zijn verhaal over dat Chaim best een aardige band had en hoe leuk de optredens waren. Een tijdje later viel toch het kwartje en begon hij langzaam door te hebben dat hij met de zangeres en bassist van de band aan het praten was en dat het hun CD was die opstond.

Harry zag weer een geruite broek en kon, in navolging van die van Marleen, het weer niet laten deze aan te trekken. Die geruite broeken staan hem goed, als iemand nog een kadootje voor hem zoekt… Jan had het naar zijn zin. Moest eigenlijk allang naar de Aap, maar nam ook plaats achter de bar en bleef maar ‘godverdomme’ zeggen. Tja Jan, die Wartburgia kantine, daar kom je niet zomaar weg. Paul zorgde voor goede muziek en Stefanie swengelde het gedans aan. Jan en Harry, het illustere Wartburgia duo, maakten haar gedans nog spannender met een paar prachtige lifts en ik waande me in het publiek van So you think you can dance.

Om ongelukken te voorkomen werd het toch tijd om te sluiten, waarop Harry tot de conclusie kwam: ‘Die afsluiters hebben het maar makkelijk tegenwoordig.’ Om vervolgens met nostalgische anekdotes te komen over dat je jezelf moest zien in de tap en hoeveel uur je nog wel niet bezig was om te poetsen enzo. Ik weet niet meer zo heel goed wat hij allemaal zei, in ieder geval begon bijna iedere zin met: ‘Toen Rene Koster en ik het nog deden….’

Het was weer een goed avondje Wartburgia.